Lilit Margaryan's blOg!

Միշտ ցանկացել եմ միասեռականությանը հանդուրժողականության աչքերով նայող մարդիկ մի պահ փորձեն հասկակալ՝ ի՞նչն են իրենք հանդուրժում? Կարծում եմ, հադուրժողներից կամ սատարողներից/ոնց կուզեք անվանեք/ շատ քչերն են հասկանում հարցի բուն էությունը:  Եթե փորձենք  հանել  բանծիկ, սին, փուչ ու արհեստականորեն սարքված, սիրուն ու բարի բառերով պարուրված էս հարցի "հումանիստական" շղարշը կամ, այլ բառերով ասված, ինֆորմացիայի արտաքին աբալոշկան, և նայենք տակը մնացած իրականությանը, ապա ստացվում է, կակ նե կռուծի, իրենք հանդուրժում են այլասերվածությունը! Ու  ամենազավեշտալին այն է, որ հադուրժելով դա մի բան էլ պրոպագանդում են՝ ուրիշներն էլ սկսեն այլասերվածությունը հանդուրժել: Շատ լսած կլինեք՝ միասեռականությունը հիվանդություն է. Այո´, մի մասի մոտ իսկապես հիվանդություն է և պետք է այդ հիվանդությունը բուժել, ոչ թե հանդուրժել: Բայց շատերի մոտ միասեռական լինելն ուղղակի ինքնաարտահայտվելու մի ՈՉ ԸՆԴՈՒՆԵԼԻ ձև է, քանի որ, կրկնում եմ, դա ընդամենը այլասերություն է, ու եթե դուք ընդունում եք մարդու նման արտահայտվելու ձևը՝ համարելով ձեզ հումանիստ հանդրուժող, ՈՒՐԵՄՆ պետք է ընունեք արտահայտվելու մյուս բոլոր ձևերը ևս: Օրինակ, մարդը թմրամոլ է՝ դա արտահայտվելու ձև է, հանդուրժե´լ(?). մարդն անբարոյական է, դա իր ընտրությունն է և ինքնարտահայվելու ձև է, ուրեմն ինչ անել? այո´, ՀԱՆԴՈՒՐԺԵԼ? Մարդը իր ինքնաարտահայտվելը գտել է ուրիշներին խաբելու, քցելու մեջ, հետո ինչ, որ իրեն հանդուրժելու PR- ով ոչ ոք չի զբաղվում, դա՞ էլ սկսենք հադուրժել..
Վերջում ուզում եմ հիշեք բնության մի պարզ- պարզագույն օրենք՝ հադուրժելով կեղծը, չարը,սինը, անբարոյականը, սուտը, մոլախոտը, վերջապես, մենք նպաստում ենք այդ ամենի բազմացմանն ու տարածմանը:

Հայերից լավ մեկ էլ հայերն են երևի չէպե վիճակներում թացը չորին սենց "լավ" խառնում ու դրանից հիստերիկանում:

Решила залогинится и что-нибудь написать) По ходу слушала radiohead и подумала- вот! то что надо:) И писать ничего не нужно.

Հաստատ սաղդ քնած եք, չէ:))))

“Էկոլոգիական արդի հիմնախնդիրները

 լրագրողների աչքերով.

մարտահրավերներ և լուծման ուղիներ”

“Հանուն Մարդկային Կայուն Զարգացման” ասոցիացիան գերմանական “Ֆրիդրիխ Էբերտ Շտիֆտունգ” հիմնադրամի աջակցությամբ կազմակերպում է “Էկոլոգիական արդի հիմնախնդիրները լրագրողների աչքերով. մարտահրավերներ և լուծման ուղիներ” խորագիրը կրող սեմինարներ, որոնք նախատեսված են գործող և ուսանող երիտասարդ լրագրողների համար:

Իրականացվելու են երկու եռօրյա սեմինար (առաջինը տեղի կունենա մարտի 9-11-ը, իսկ երկրորդը` նույն թվականի ապրիլ ամսին):

ԶԼՄ-ները, հանդիսանալով հասարակությանը կրթող և հասարակական կարծիք ձևավորող հիմնական ինստիտուտներից մեկը` պատշաճ ինֆորմացված լինելով, նպաստում են հասարակության մեջ էկոլոգիական հիմնախնդիրների, վերջիններիս մարտահրավերների և լուծման ուղիների մասին գրագետ և օբյեկտիվ ինֆորմացիայի տարածմանն ու լուսաբանմանը:

Ուստի, ծրագրի նպատակն է մասնակիցներին ներկայացնել`

1.    առավել ընդգրկուն և օբյեկտիվ ինֆորմացիա էկոլոգիական հիմնախնդիրների և ներկայիս գիտության զարգացման պայններում առկա լուծումների մասին` հիմնվելով տեղական և համաշխարհային գործընթացների փորձի վրա;

2.    նոր եւ այլընտրանքային մեդիաների հնարավորությունների օգտագործումն էկոլոգիական խնդիրները լուսաբանելիս, սոցիալական ցանցերի ներգրավումը հանրային իրազեկման գործընթացում:

Սեմինարն անցկացնելու են`

1.     Կարինե Դանիելյան ` աշխարհագրական գիտությունների դոկտոր-պրոֆ, ԵՊՀ դասախոս;

2.     Դավիթ Ալավերդյան `«Մեդիամաքս» գործակալության խմբագիր,                                                              ԵՊՀ դասախոս;

3.     Սամվել Մարտիրոսյան` տեղեկատվական անվտանգության հարցերով փորձագետ, ԵՊՀ դասախոս:

Ընտրության կարգ

Մասնակիցները պետք է լինեն`

• գործող կամ ուսանող լրագրողներ;
• 18-35 տարեկան:

Լրացված հայտերն ուղարկել nersisyan.liana@gmail.com էլ.հասցեով մինչև 01.03.2012:

Ընտրված մասնակիցները կտեղեկացվեն մինչև 03.03.2012 (մասնակցությունը երկու սեմինարներին պարտադիր է):

Ծրագրի բոլոր ծախսերը  ֆինանսովորում է «Ֆրիդրիխ Էբերտ Շտիֆտունգ» գերմանական հիմնադրամը: 

Մասնակցել ցանկացողներ, ասեք, մասնակցության հայտն ուղարկեմ  ձեր էլ. փոստին:

բլոգ- բլոգ- բլոգ, ոնց եմ ես քեզ կարոտել :)))

    Ամերիկացիները մի´շտ գնում ու վերցնում են «իրենցը», սպանում, կոտորում, ավիրում, առաջ ուղղակիորեն, հիմա՝ անուղղակիորեն ցեղասպանում ու վերցնում են «իրենցը»..Նրանց, ովքեր կյանքի գնով պահում են իրե´նցը, գնում ու վերցնում են իսկապե´ս իրենցը, համարում են ագրեսոր, չդեմոկրատի տավարացավերի մեկը...Ու մենք բոլորս հավատում ենք իրենց  թելադրած իդեալներին, նախանձում կամ լա~վ յերանի ենք տալիս իրենց ապրելակերպին.. Հավատում ենք Բժեզինսկու ասած. «Окончательная цель американской политики должна быть доброй и высокой: создать действительно готовое к сотрудничеству мировое сообщество в соответствии с долговременными тенденциями и фундаментальными интересами человечества»/Великая шахматная доска.Введение/:
Իրենք  պայմանականորեն Իդեալ են ու մենք պետք է ձգտենք այդ իդեալին: Եվ իրենք մեզ դրանում կօգնեն :)

Էդպես էլ Երևանում կրպակների ապամոնտաժման «Հիմա է պետք դա անել»-ու "փաստը" չհասկացա։ Հա, իմաստը հասկանում եմ, բայց ոչ հիմա, ապամոնտաժման ժամանակի ընտրության հարցը բացարձակ չեմ հասկանում։ Կարծում եմ,շաաատ ժամանակավրեպ է... երբ Հայաստանում ելե-ելե-ելե-ելե ու ելե "կենսունակ միջին խավ" է սկսում ձևավորվել։ Շատերը պատրաստ չէին այդ հարվածին ու չեմ հասկանում՝ քաղաքապետարանն ի՞նչ-ինչպե՞ս է կարծում/մտածում. ապամոնտաժվող կրպակների փաստացի տերերն իրենց ընտանիքները ո՞նց- ինչպես են պահելու?????????
Հազար ու մի հարց կա քաղաքում, որոնց լուծմամբ հիմա կարելի է զբաղվել...Օրինակ, երթուղայինների խայտառակ աշխատանքը, «գծի տեր» հասկացության վերացմամբ թող քաղաքապետանանը զբաղվի, ոչ թե խեղճ ու կրակ կրպակներով։ Որովհետև, ինչքան էլ ցավալի է, Հայաստանը, Հայաստանի ժողովուրդը դեռ էդպիսի կրպակների կարիքը շատ ու շատ ու շատ ունի...ու այս փաստն արհեստականորեն վերացնելով/կրպակները ապամոնտաժելով/ չես լուծի:( 

Լսում ենք Ազնավու~ր ու փորձում ենք լավ լինել, ֆրենդներ ջան ;)